يکم بار که عاشق شد , قلبش کبوتر بود و تنش از گل سرخ, اما عشق آن صياد است که کبوتران را پر می دهد و آن باغبان است که گلهای سرخ را پرپر می کند, پس کبوترش را پراند و گل سرخش را پرپر کرد.
دوم بار که عاشق شد , قلبش آهو بود وتنش از ترمه و ترنم , اما عشق آن پلنگ است که ناز آهوان و مشک آهوان نرمش نمی کند , پس آهويش را دريد و تنش را به طوفان خود تکه تکه کرد که عشق طوفان است و نه ترمه می ماند و نه ترنم.
سوم بار که عاشق شد , قلبش عقاب بود و تنش از تنه سرو, اما عشق آن آسمان است که عقابان را می بلعد و آن مرگ است که تن هر سروی را تابوت می کند , پس عقابش در آسمان گم شد و تنش تابوتی روان بر رود عشق.
و چهارم بار و پنجم بار و ششم بار و هزارم بار
هزار و يکم بار که عاشق شد , قلبش اسبی بود از پولاد و آتش و خون و تنش از سنگ و غيرت و استخوان, و عشق آمد در هيئت سواری , با سپری و سلامی بر قلبش نشست و عنانش را کشيد, آن چنان که از جا کنده شد.
سوار گفت : از اين پس زندگی ميدان است و حريف خداوند , پس قلبت را بياموز که:
عشق کار نازکان نرم نيست عشق کار پهلوان است ای پسر
آنگاه تازيانه ای بر سمند قلبش زد و تاخت و آن روز روز نخست عاشقی بود."

هیچ چیز به اندازهء عشق

ارزش رنج کشیدن را ندارد

امشب از آسمان ديده ي تو / روي شعرم ستاره مي بارد / در زمستان دشت كاغذها / پنجه هايم جرقه مي كارد

شعر ديوانه ي تب آلودم / شرمگين از شيار خواهش ها / پيكرش را دوباره مي سوزد / عطش جاودان آتش ها

آري آغاز دوست داشتن است / گرچه پايان راه ناپيداست / من به پايان دگر نينديشم / كه همين دوست داشتن زيباست

از سياهي چرا هراسيدن / شب پر از قطره هاي الماس است / آن چه از شب به جاي مي ماند / عطر خواب آور گل ياس است

آه بگذار گم شوم در تو / كس نيابد دگر نشانه ي من / روح سوزان و آه مرطوب / بِوزد بر تن ترانه ي من

آه بگذار زين دريچه ي باز / خفته بر بال گرم رؤياها / همره روزها سفر گيرم / بگريزم زِ مرز دنياها

داني از زندگي چه مي خواهم / من تو باشم...تو...پاي تا سر تو / زندگي گر هزار باره بود / بار ديگر تو...بار ديگر تو

آن چه در من نهفته دريائي است / كي توان نهفتنم باشد / با تو زين سهمگين توفان / كاش ياراي گفتنم باشد

بس كه لبريزم از تو مي خواهم / بروم در ميان صحراها / سربسايم به سنگ كوهستان / تن بكوبم به موج درياها

آري آغاز دوست داشتن است / گرچه پايان راه ناپيداست / من به پايان دگر نينديشم / كه همين دوست داشتن زيباست.

دل من دير زماني است كه مي پندارد: / " دوستي " نيز گلي است؛ / مثل نيلوفر و ناز، / ساقه ي ترد ظريفي دارد. / بي گمان سنگدل است آن كه روا مي دارد / جان اين ساقه ي نازك را / -ندانسته- / بيازارد!

در زميني كه ضمير من و توست / از نخستين ديدار، / هر سخن، هررفتار / دانه هايي است كه مي افشانيم / برگ و باري است كه مي رويانيم / آب و خورشيد و نسيمش" مهر " است / گر بدان گونه كه بايست به بارآيد، / زندگي را به دل انگيزترين چهره بيارايد. / آن چنان با تو درآميزد اين روح لطيف، / كه تمناي وجودت همه او باشد و بس / بي نيازت سازد، از همه چيز و همه كس.

زندگي، گرميِ دل هاي به هم پيوسته ست / تا در آن دوست نباشد همه درها بسته ست.

در ضميرت اگر اين گل ندميده است هنوز، / عطرِ جان پرور عشق / گر به صحراي نهادت نوزيده است هنوز / دانه ها را بايد از نو كاشت! / آب و خورشيد و نسيمش را از مايه ي جان خرج مي بايد كرد. / رنج مي بايد برد، / دوست مي بايد داشت!

با نگاهي كه در آن شوق برآرد فرياد / با سلامي كه در آن نور ببارد لبخند / دست يكديگر را / بفشاريم به مهر / جام دل هامان را / مالامال از ياري، غمخواري / بسپاريم به هم / بسرائيم به آواز بلند: / -شادي روي تو! اي ديده به ديدارِ تو شاد / باغ جانت همه وقت از اثر صحبتِ دوست / تازه / عطرافشان / گلباران باد.

                                      "تقصير دلم نيست اگر روي تو زيباست"

                                        "حاجت به بيان نيست كه از روي تو پيداست"

                                          "من تشنه ي يك لحظه تماشاي تو هستم"

                                         "افسون كه يك لحظه تماشاي تو روياست"

تقدیم به او که نبود ولی حس بودنش بر من شوق زیستن داد دلم برای کسی تنگ است که آفتاب صداقت را به میهمانی گلهای باغ می آورد و گیسوان بلندش را به باد می داد و دست های سپیدش را به آب می بخشید و شعر های خوشی چون پرنده ها می خواند

در زندگي زخم ها يي هست كه هرگز التيام نمي يابد... آنچه را بر عهده دارى، ابلاغ كن؛ امّا اگر از تو نپذيرفتند، ديگر سرزنشى بر تو نخواهد بود .... بودا: "دنیا حقیقی نیست"
     

پلاس کهنه
پلاس کهنه اندیشه را دور باید انداخت
زمان بر مغز و پوست کهنگی می تازد امروز
چه کم داریم من و تو
از درخت و سنگ بی مغز زمین ای دوست
بنگر بنگر زمین هم پوست می اندازد امروز
پلاس کهنه اندیشه را دور باید انداخت

و زندگی آب است!
و هیچكس با زندگی نمی‌میرد! بلكه بی زندگی می‌میرد! زندگی مایه‌ی مردگی! نیست. زندگی، خود زندگی است!! البتّه هستند كسانی كه در زندگی و با زندگی می‌میرند!! ولی مقصّر كیست؟ زندگی؟ یا آنكه با زندگی و در زندگی می‌میرد؟
راستی چرا بعضی‌ها در زندگی می‌میرند؟!
فقط بخاطر آنكه هنر زندگی را نمی‌شناسند ...